Sarah Vanagt "Kan de verbeeldingswereld van kinderen een geheime toegang bieden tot het verleden? Deze vraag vormt het vertrekpunt van het onderzoek van Sarah Vanagt naar de ‘historische verbeelding’ van kinderen. Hoe gaan kinderen om met het verleden, of beter, op welke manier gaan ze het verleden vorm geven in hun verbeelding?” (over Sarah Vanagt, Les Mouchoirs de Kabila).
De werkelijkheid van onderuit. Over het filmische werk van Sarah Vanagt Binnen het perspectief van de kunstgeschiedenis is het merkwaardig dat de belangrijkste kunstwerken reflecteren over turbulente politieke situaties, denken we in de schilderkunst maar aan absolute meesterwerken van Théodore Géricault, Édouard Manet en Pablo Picasso. Kunstenaars durfden het aan om de harde wereld te benoemen via de omweg van de metafoor, of via de methode van de deconstructie of de ontwrichting van het beeld waarnaar via omwegen werd verwezen. De artistieke productie van Sarah Vanagt situeert zich in het verlengde van dit engagement. Ze vertrekt vanuit een diepe verwondering over de loop der dingen in de brede geschiedenis die de wereld ‘maakt'. Haar werk visualiseert een soort van open forum met reflecties over en wereld waarin geweld, onrechtvaardigheid, kansarmoede, trauma, migratie, kolonialisme, nachtmerries en uitsluiting de utopie van het ideale (samen) leven in de weg staan. Vanuit haar achtergrond als historicus buigt ze zich als kunstenaar over de koloniale realiteit, waarin ze via het werken met kinderen de omweg vindt om een ontwrichte samenleving te analyseren. Haar eerste film, Little Figures (2001-2003), was al een krachtig werk waarin ze drie vluchtelingen- en migrantenkinderen hun verhaal laat doen via de Brusselse standbeelden van koning Albert, koningin Elisabeth en Godfried van Bouillon. In haar eerste werken is de methode van Sarah Vanagt gebaseerd op scenario's van het toeval - van momenten waarop kinderen via de verbeelding in het spel voluit hun gedachten ventileren zonder dat ze rekenschap hoeven te geven van de inherent gekleurde politieke visies. Het is hierdat Sarah Vanagt nauw contact zoekt en vindt bij het daarvan de andere. Geschiedenis betekent interpretatie en vermeende subjectiviteit bekeken vanuit het standpunt van belanghebbende partijen. Geschiedenis dient de ideologie en ze is de bestaansgrond voor de verantwoording en de legitimatie van naties. Sarah Vanagt stelt via het werken met kinderen de begrippen natie en identiteit in vraag. Ze doet dat op een indrukwekkende manier in de video-installatie Les Mouchoirs de Kabila (2005) en in de korte documentaire First Elections (de filmversie van Les Mouchoirs de Kabila). Via de directheid en de creativiteit van de Kongolese kinderen wordt de geschiedenis van het land een tragisch verhaal. De recentere werken van Sarah Vanagt, Ash Tree en vooral Hoofd, focussen niet op de Afrikaproblematiek, maar tonen evengoed haar fascinatie voor het inzetten van kinderen in werk waarin het beeld de werkelijkheid van onderuit vorm geeft. De videoproductie die Sarah Vanagt maakt voor Jonge Belgische Schilderkunst is een werk dat anachronistisch teruggrijpt op exemplarische shots tussen het heden en een ver cultureel verleden. Hoofd is een installatie van shots van pasgeboren baby's die voor het eerst worden gewassen. De baby's weten met hun verwondering geen blijf en dat openbaren ze via hun ogen als spiegels van de ziel. De beelden van die babyhoofdjes worden in de tentoonstelling op een steen geprojecteerd. In het verlengde hiervan worden intimistische zwart-witbeelden geprojecteerd van de ruïnes van Pompeji, opgenomen in laag decemberzonlicht. Als in een flits verschijnen (na)beelden van babyhoofdjes op de stenen van de eeuwenoude Romeinse wegen in het mythische Pompeji. De pakkende installatie Hoofd, waarin Sarah Vanagt opnieuw kinderen inzet zonder ze te regisseren, wordt begeleid door een klankmontage met een minimaal trippelgeluid dat lichtjes refereert aan honden die rondlopen tussen de historische stenen van Pompeji. In haar prille artistieke carrière maakt Sarah Vanagt kunst die, gestoeld op de harde realiteit, het hoopgevende daglicht en perspectief meekrijgt van het kind dat de toekomst van elke samenleving in de ogen kijkt. Langzaam verschoof de aandacht van Sarah Vanagt naar meer autonome onderwerpen waarin weliswaar het kind centraal blijft staan, maar waarvan de inhoud een appel doet aan een poëtiserende, exemplarische omgang met thema's die het (samen)leven zelf zijn, blijven en worden.
Biografie Sarah Vanagt Individuele tentoonstellingen 2007
2006 - Moi, L'Éléphant, Power Plays, Platform Beeldende Kunst Limburg, Hasselt Vertoningen 2007
2006
2005
2004
Année: 2007 « Back |